Long time no see! Vanuit het thuisfront kwam al de vraag wanneer de volgende blog online kwam, omdat het nu wel erg lang duurde. Eerlijk gezegd heeft dat met een aantal dingen te maken. Weinig inspiratie, weinig puf, stress (hoe dan?) en regenseizoen. Regenseizoen? Jup, blijkbaar is het eerder dan normaal en zitten we er middenin. De afgelopen twee dagen is het alleen maar aan het regenen en vandaag ziet er niet heel veel beter uit. Dit betekent dat we meer “gekluisterd” aan huis zitten en met een peuter is dat vrij intensief, zeker als je zelf ook nog van alles “moet” doen. Maar laten we even 3 weken terug gaan, op het moment dat ik de laatste blog schreef.
In de week opvolgend van de blog had ik mijn eerste “bijles” student voor Natuurkunde. Ik vond het super om op deze manier bezig te zijn en voelde me eindelijk weer een beetje mezelf. Omdat ik (bijna) 10 jaar docent ben is dit toch een stukje van mijn identiteit geworden. Daarnaast vind ik het heerlijk om gewoon bezig te zijn en iets om handen te hebben, want anders kan ik me een soort van nutteloos gaan voelen. Dat “onthaasten” gaat nog iets minder goed als dat ik bedacht had. Gelukkig ben ik sinds kort aan een leuke fantasy boekenserie begonnen, dus hier kan ik redelijk in verdwalen. Nadeel is wel dat ik dan niets of niemand meer hoor, dus erg gezellig is dat niet voor de jongens. Omdat het weer nog lekker is, genieten we van stranddagen, spelen bij Parklife of Made’s Warung en chillen in het zwembad. Ondertussen zijn we ook nog druk aan het zoeken naar een woning voor de komende maanden, maar helaas gaat dat niet zo vlot als we zouden willen. Rowen begint het steeds drukker te krijgen met boekingen en moet hiervoor vaak in de avond de deur uit om zijn gezicht te laten zien. Dit betekent dat ik samen met Riff ons eigen plannetje trek, vaak gepaard met lekker eten en veel knuffelen.
Tijdens de zoektocht naar nieuwe woningen (waar er echt een aantal hele slechte bij zaten) hebben we ons blik laten vallen op een 3 kamer villa in Canggu, vlakbij de populaire tent Copenhagen en BarBoa. 1 kamer is omgetoverd tot werkkamer, wat ideaal is voor Rowen omdat hij dan aan een bureau zijn muziek kan doen in plaats van onderuitgezakt op bed EN dat hij niet lek geprikt wordt door muggen. Want ook hier is weer een open living, wat zeker in de avonden (muggentijd) voor Rowen een uitdaging is. Het is een mooie, maar kale villa, waar ze omgerekend 2350 euro per maand voor vragen. Om je een soort inzicht te geven van de huizenprijzen nu. Belachelijk. We hebben ons budget gezegd en het balletje bij hun gelaten. Ondertussen zoeken we op het gemakje verder, want er zal toch wel iets bij moeten zitten?
Rowen en ik zijn allebei weer fanatiek aan het sporten. Hij in de ghetto gym, zoals hij dat zelf zegt, en ik bij de Crossfit. In deze temperaturen sporten is toch wel even een tikkie anders als in Nederland en daarbij komt dat ze hier blijkbaar nogal dol zijn op rennen. Dit moet je dan buiten op straat doen, tussen alle ronkende scooters en knoflookgeuren/bbq vuurtjes. Maar na elke training toch weer blij dat ik gegaan ben, al is het maar omdat we vaak in de middag met een nasi goreng of fried chicken lunchen. Indofood is niet bepaald “gezond”, aangezien er veel rijst en olie gebruikt wordt en weinig groente. En nee, ik reken de kilo’s knoflook en peper niet mee in het groente gebruik. Gelukkig vullen we de groentebehoeftes af en toe aan door buiten de deur te eten, al is dat niet altijd een succes.
De Kale Salad (zie hier rechts) bij Nook is zo’n voorbeeld. Ik snap werkelijk waar niet dat dit op de kaart staat. Ik beschouw mijzelf niet als een moeilijke eter, maar ik heb dit gerecht laten staan. De looks alleen al waren niet appetijtelijk, maar de smaak was nog vele malen erger.
Het eten van de jongens was wel lekker, maar dit was toch wel een flinke teleurstelling. Het is maar goed dat Rowen geen foto gemaakt heeft van mijn gezicht, maar je kunt je er vast iets bij voorstellen.
Het is tot 30 september eigelijk alleen maar lekker weer geweest, af en toe een regenbui maar die viel vooral s’nachts. Daarna is het weer omgeslagen en hebben we te maken met een vervroegd regenseizoen. Niet dat het ons tegenhoudt om iets te doen, maar je gaat niet zo snel naar het strand als het regent en een regenbui op de scooter is ook niet alles. Dus proberen om tussen de regenbuien door naar restaurants te rijden, boodschappen te doen en te sporten. Vooral boodschappen in huis hebben met dit weer wel belangrijk, omdat de Gojek (soort thuisbezorgd) niet rijdt met dit weer. Dus we hebben al geregeld een lunch of avondmaal genuttigd met Indomie. Voordeel daarvan is dat dit omgerekend 0,33 eurocent per maaltijd kost en zeker gezien de hoge kosten is dat niet altijd erg. Of het heel gezond en voedzaam is, dat laten we maar even in het midden.
In het weekend van 1/2 oktober hebben we de sleutels van het huis in Canggu opgehaald, nadat we na veel onderhandelen de prijs naar beneden hebben kunnen praten van 2350 naar 1650. We hebben deze plek voor 6 weken gehuurd, met eventuele uitloop van 8 weken. Fijn dat we weer even een plekje hebben voor de komende periode en we ook iets hebben waar mijn ouders kunnen slapen, die vanaf 1 november in Bali zullen zijn! (Yes, oppas!)
Daarnaast zijn we dit weekend langs een Nederlands gezin geweest, die hier al 6 jaar woont. De jongens krijgen op school geen Nederlands, terwijl moeder dat wel graag zou willen. Ik ga de jongen bijles Nederlands geven, eerst met z’n 2e en als het nou aanslaat misschien met meer kinderen erbij. Er is namelijk een ontzettend tekort aan Nederlands leraren en een hele grote vraag. De vraag voor mij is of ik dit kan (werkwoordspelling, d’tjes en t’jes, HELP) en of dat ik dit leuk vind. Inmiddels ben ik zelf de boeken ingedoken om mijn kennis weer op te frissen en heb ik ook al verschillend oefenmateriaal verzameld. Wie had dat gedacht, Marnies die Nederlands gaat geven. Want als er iemand altijd ongelofelijk veel spelfouten maakt en kromme zinnen produceert, dan ben ik het wel. Maar we gaan het zien, ik kan er alleen maar weer van leren denk ik dan!
Want eerlijk is eerlijk, alles kost ontzettend veel geld. We weten dat het in Nederland ook steeds duurder wordt allemaal, maar hier hebben ze er ook last van. Daarnaast is ons huis in Nederland nog steeds niet verhuurt en de auto is ook nog steeds onder onze hoede (al zijn de ontwikkelingen daar wel in een verlopend stadium). En het geld gaat hard, ontzettend hard. Dus we hebben het “werk” hard nodig en ondanks dat iedereen zegt dat het tijd nodig heeft, voel ik dat die tijd wel een soort van begint te dringen. Want op een gegeven moment moet je ook de beslissing maken, mocht het huis echt niet verhuurt raken, dan nog even 2 maanden goed genieten en met een opgeheven hoofd naar huis. We zitten hier sowieso nog tot eind november, maar hoe het verder loopt zien we wel. Ik probeer het zoveel mogelijk los te laten en zo min mogelijk te stressen, maar als er weinig “vermaak” is, merk ik dat ik snel weer in die bovenkamer vertrek en over alle dingen ga malen. Wat zich weer uit in hoofdpijn en spanningen in het gezin. Dan is elke dag met z’n 3e best intens en heftig. Maar aan de andere kant ben ik ook dankbaar dat we zo met z’n 3e alles kunnen doen wat we doen. We hebben 2 jaar keihard gewerkt, weinig tijd gehad voor elkaar om echt even stil te staan bij ons gezin en de ontwikkelingen gaan zo hard. Riff kan zichzelf inmiddels voorstellen en iemand bedanken in het Nederlands, Engels en Bahasa. Het blijft bijzonder om te zien hoe zo’n klein ventje zich zo snel ontwikkelt en aanpast aan de omgeving.
Voor nu stop ik met typen, want ik zie een streepje blauwe lucht aan de horizon verschijnen. Tijd om op de scooter te stappen en een goede poncho te gaan kopen!
Travel with the kid 